هنوز هم یک دیوانه ام

بعضي چيزها تغييرناپذيرند.واقعا تغييرناپذيرند.هر روز مي گم حالم از اين زندگي به هم مي خوره.هر روز به خودم گوشزد مي كنم كه هيچ آينده اي برام وجود نداره.به خاطر جامعه نيست.به خاطر فقر و بيكاري و گراني و هزارتا كوفت و زهرمار ديگه نيست.به خاطر كنكور و دانشگاهم نيست.همه چيز همين اطرافه.همه علت انزجار من از اين زندگي ، تنها دليل ، همين جاست.گاهي با فاصله دو متر؛گاهي كم تر،گاهي هم بيشتر.هميشه هست ، خواسته يا ناخواسته با حضورش آزارم مي ده ، و من نمي دونم چه جوري بايد بي خيال باشم ، چه جوري بايد خودم رو تغيير بدم و من نمي دونم چه جوري مي تونم از دست اين زندگي خلاص بشم.و من نمي دونم اين زندگي لعنتي كه دارم به كجا مي رسه و نمي دونم چه جوري بايد حسرت هاي چندين ساله مو فروبخورم و ساكت بمونم ؛ و من نمي دونم تا كي مي تونم تحمل كنم ، كه چقدر مي تونم خفه بمونم و بغض چندساله م رو نگه دارم ، كه تا كي مي تونم گريه نكنم...تا كي مي تونم داد نزنم و از ته دل زار نزنم.مي ترسم.مي ترسم از اينكه خلاص بشم.مي خوام و مي ترسم.حالم از نگاه كردن خودم توي آيينه به هم مي خوره.حالم از خودم به هم مي خوره.حالم از همه به هم مي خوره.حتي حالم از خدا هم مي خوره.خدايي كه تنها چيزي كه به من داده ، همه اون چيزي كه بهم لطف كرده همينه ؛حسرت.

...و من ، تنها چيزي كه پشت اين سكوت پنهان كرده ام حماقت است.