هنوز هم یک دیوانه ام

سلام به همه دوستان عزیز(وفوتبالی)

خداییش هیچ تیمی دیگه نمیتونه حریف من یو بشه....من از همین الان اعلام می کنم قهرمانی لیگ قهرمانانُُُ و جام حذفی و البته لیگ برتر مال خود خود منچستری هاستُ...

برد شیرین و دلچسب و همین طوز دل خنک کننده(!) منچستر رو به همه طرفدارای منچستر تبریک می گم.

گل ها:مایکل کاریک(۲گل)

وین رونی

الن اسمیت

پاتریس اورا

و کریستیانو رونالدو(۲گل)برای منچستر و تک گل بیهوده رم رو دروسی زد.

به امید پیروزی باحال تر مقابل میلان.

                                                                                    نوشته روی سنگ قبر.

سلام...سلام...سلام...ای سال 1386،سلام!خوب شد که اومدی.دلم خیلی برات تنگ شده بود.من قبلا به همه دوستات هم که اومده بودن سلام می کردم.می دونی چرا؟چون فکر می کردم دوباره یه سال خوشگل و خوشحال و مامانی شروع میشه و من امسال از خوشحالی نه تنها در پوست خودم نمی گنجم بلکه منفجر می شوم!

اما اخر سال...دقیقا روز اخر سال که می خوان برن،خداحافظی که نمی کنم هیچ،بهشون فحشم می دم.

هر سال امیدواری احمقانه ای دارم که امسال،سال منه و من امسال می تونم به همه چیزایی که سال های قبل می خواستم برسم،اما اخرش می فهمم که این امیدواری،چیزی جز پوچی محض نبوده.نمی خوام هنوز نیومده حالتو بگیرم،اما من امسال گول نمی خورم...گول نمی خورم و برات ارزوی موفقیت نمی کنم.اصلا ارزو می کنم که افتضاح ترین و مزخرف ترین سال باشی.اصلا به من چه.هر چی دوس داری باش.فقط از من نخواه دوباره دلمو بهت خوش کنم.اصلا نمی دونم تا اخر این سال هستم که بخوام بهت فحش بدم یا نه.در هر صورت چه من تورو بخوام چه نخوام،تو میای،مثل بقیه.وهمینطور می ری،بازم مثل بقیه.فقط من می مونم و حسرت یه سال درست و حسابی.من می مونم و عقده یه زندگی بی دغدغه و ارام.من می می مونم و بغض از دست دادن چیزایی که یه روزی واسشون می مردم و بعد بی تفاوت شدن نسبت به اون ها.نمی دونی چه حسی داره وقتی تمام خاطرات خوب و دوست داشتنیتو با بی رحمی زیر پات له می کنی و بهشون می گی اونارو نمی خوای.می گی اصلا براشون ارزش قایل نیستی.می گی که برن گم شن.

دیگه نمی خوام یه سال جدید بیاد.دوست دارم همیشه سال 1386 باشه.همین الان پا می شم می رم اون تقویم مسخره رو که زدم به دیوار تا روزایی رو که می گذره خط بزنم بر می دارم میندازم دور.زور که نیست.نمی خوامت.اشتباه نکن این اسمش افسردگی نیست.اسمش یاس فلسفی هم نیست.بیخود کتاب روانشناسیتو واسه من ورق نزن.من هیچ بیماری ندارم.فقط یه چیزی رو فهمیدم.که این دنیا،زمان،زندگی چیزی نیست که بخوام واسشون حرص بخورم و واسه لحظه لحظه شون نقشه بکشم.باید همینجوری برم جلو.بدون این که بخوام پشت سرمو نگاه کنم یا حال و بچسبم یا اینده رو ترسیم کنم.اصلا این گذشته و حال و اینده کلمات مذخرفی هستن.اینا چیزی نیستن جز یه سری کلمات احمقانه که ادمای خوشحال واسه اینکه بقیه رو هم مثل خودشون به صورت احمقانه ای خوشحال کنن درست کردن.می خوام بی تفاوت باشم.توی این دنیا بهترین کار بی تفاوت بودنه.

تصمیم گرفتم خودمو اصلا ناراحت نکنم.تصمیم گرفتم اصلا فکر نکنم.تصمیم گرفتم اصلا خوشحال هم نشم.تصمیم گرفتم...تصمیم گرفتم اصلا نفس نکشم.